خواجه بشیر احمد انصاری
امروز هنگام تنظیم یادداشت هایم به شعر و خاطره ای از استاد مرحوم محمد طاهر هاتف برخوردم که آن را در سال 2009 هنگامی که ایشان را در منزل جنرال صاحب سلیمانخیل در لاس انجلس زیارت نمودم، برایم داده بودند. استاد هاتف مرحوم را سمبول فضیلت و نماد تواضع و مهربانی یافتم.
مرحوم هاتف وظایف مختلفی را در معارف و ادارۀ کشور داشته و دوره ای طولانی والی فراه و چخانسور هم بوده اند. استاد واصف باختری می گوید: “اگر مقام ولايت فراه بي دليل موجهي از ايشان باز ستانيده شده ولايت معنوي اين شخصيت گرامي بر قلمرو ادب و هنر سرمديست”. باز استاد باختری در جای دیگری می فرمایند: “جناب هاتف از لحاظ تاريخي در قرن حاضر چارمين ملك الشعراي افغانستان هستند كه مرحومان اساتيذ بزرگ جناب قاري عبدالله خان و پس از ايشان ميرزا شيراحمد خان سرخرودي سرآيندۀ شهنامۀ چترال و ملك الشعراي سوم استاد بزرگ صوفي عبدالحق بيتاب و ملك الشعراي چارم جناب هاتف است”.
در شاد باش پانزده سالگي اميد
محمد طاهر هاتف
از هــــلالي بدر آمــــد رخ نيكوي اميد
اين زمــــان ماه تمام است گل روي اميد
پانـــزده سالگــــي اش باد مبارك ياران
پير تعليم شده طفــل سخنگــــوي اميد
بسكــــه همصحبتي اوست خوش آيند همه
دل هــــر سطر بخــواني شده مشكوي اميد
اين زمــــان در بدل پنج كتاب و حــــافظ
آشيان كـــــرده به هــر طاق پرستوي اميد
هــــر كسي كـو خبر از خوب وبدي مي شنود
مي كند در پــــي تحقـــيق تگاپـــوي اميد
سبق فلسفه و حكـــمت و اخـــلاق دهند
فضلاي چــــو فلاطون و ارســطوي اميد
همتگ خواجه بشير احمـــد انصاري كيست
كـــه فــــزايد به همه فضل به نيروي اميد
غــــوريانـــــي و لطيـــفي و حميد هادي
نخــــبه گانند كــه بنشسته به پهلوي اميد
رافق و فــانـــي كبير است و ودود ظفري
است يـاران گـــران سنـگ تـرازوي اميد
جمــــله فــــرهيختگان را نتوانست شمرد
بخــــردانند هـمـــه قــــوت بـازوي اميد
رشــــحۀ كلك وي ازدانش وبينش لبريز
كتب فضــل و ادب در خـم زانــوي اميد
راست بنويسد و حـــق گــويد و كتمان نکند
مــرحـبا باد بجــــا شــهرت نيكـوي اميد
لطف در نقش زبان و قلــــم كوشان است
همــگان عطف نظـر كرده فـرا سوي اميد
یا مگر ناشر وي زبُده عزيمت خوان است
مُلـك دلهـا شـده تسخـــير به جـادوي اميد
جــاي سر منزل محبوب گــــرفته اكنون
هــركسي مطلب خود یافته از كوي اميد
سير گلـــزار ادب داشتم هــــاتف عجبا
تازه گـرديد دماغ از گل خوشبوي اميد
1 دیدگاه